SELF–SEARCHING คุณค่า ตัวตน คน ละคร (Openbooks)

ผลงานบันทึกชีวิตของ ครูแอ๋ว – อรชุมา ยุทธวงศ์

ผู้ซึ่งได้รับการกล่าวขานว่าเป็นแอ๊คติ้งโค้ชหมายเลขหนึ่งของเมืองไทย

หนังสือเล่มนี้ถ่ายทอดเทคนิคและเคล็ดวิชา

ว่าเราจะนำศาสตร์แห่งการละคร

อันเป็นศาสตร์ขั้นสูงที่ถูกยกย่องมาตั้งแต่สมัยกรีกโบราณ

มาใช้ในการพัฒนาหน้าที่การงานและชีวิตให้ดีขึ้นได้อย่างไร

.

หนังสือเล่มนี้เขียนขึ้นอย่างง่ายๆ เพื่อให้อ่านง่ายๆ

แต่การจะทำได้ตามที่หนังสือเขียนนั้นไม่ง่ายเลย

.

หนังสือเล่มนี้เหมือนกุญแจดอกเล็ก

ที่ใช้ไขเข้าสู่จักรวาลภายในของตัวเรา

เป็นกุญแจที่ไขเข้าไปค้นหาปริศนาแห่งตัวตน

ตามเทคนิคของคนละคร

หลายเทคนิค หลายคนเคยใช้ได้ผลบนเวทีใหญ่

ในภาพยนตร์ ในละครยอดฮิต

ใช้พิชิตปัญหาและข้อขัดแย้ง

ในการทำงานร่วมกันในองค์กรใหญ่

คำนำเสนอ

กระจกแห่งจิตวิญญาณ

ดวงตาแห่งกาลเวลา

ของอรชุมา ยุทธวงศ์

.

ผมรู้จักครูแอ๋ว อรชุมา ยุทธวงศ์ ครั้งแรกเมื่อปี 2548

จากการแนะนำของพี่เก้ง จิระ มะลิกุล

ตอนนั้นน่าจะเป็นปีท้ายๆ ของการทำนิตยสาร OPEN

และน่าจะเป็นปีแรกๆ อันเป็นจุดเริ่มต้นของ GTH

บริษัทผลิตภาพยนตร์ชั้นนำของไทย

.

ปลายปี 2547 พี่เก้งปักหลักถ่ายทำ “มหา’ลัย เหมืองแร่”

จากบทประพันธ์อันลือลั่นของคุณอาจินต์ ปัญจพรรค์

นักเขียนและบรรณาธิการชั้นครู อยู่ที่พังงา

.

ผมขับรถล่องใต้ลงไปสัมภาษณ์

เพื่อทำหนังสือเบื้องหลังภาพยนตร์เรื่องนั้น

อันทำให้มีโอกาสสนทนากับผู้เกี่ยวข้องทุกฝ่าย

ซึ่งในที่สุดกลายมาเป็นผู้ร่วมก่อตั้งบริษัท GTH

(ก่อนจะวิวัฒน์เป็น GDH ในภายหลัง)

.

เนื่องจากเส้นทางยาวไกล ผมจึงตัดสินใจพักที่ระนอง

โดยหารู้ไม่ว่า เช้าวันนั้น วันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2547

ห่างจากถนนที่ผมขับรถอยู่ออกไปไม่ไกล

คลื่นสึนามิได้ซัดเข้าฝั่งอันดามันตลอดเส้นทาง

จนก่อให้เกิดโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่ง

ของประเทศไทยและของโลก

.

โชคดีที่กองถ่ายปักหลักกันอยู่ที่เหมืองแร่จำลองกลางป่า

หาใช่สถานที่ริมทะเล และนั่นเป็นวันปิดกล้องวันสุดท้าย

ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายไปปฏิบัติภารกิจของชีวิต

ตามสคริปต์ที่ทุกคนได้รับมอบหมายมา

.

กองถ่ายจึงได้ยินข่าวร้ายผ่านทางโทรศัพท์

และยากเกินกว่าจะจินตนาการได้ว่า

สิ่งที่เกิดขึ้นห่างออกไปไม่ไกล

สร้างความเสียหายให้มากมายขนาดไหน

.

ปีนั้นเป็นปีที่ผมกำลังตัดสินใจหลายเรื่องสำคัญของชีวิต

ทั้งเรื่องการงาน เรื่องส่วนตัว ทุกเรื่องล้วนพันพัวเกี่ยวข้อง

จนคล้ายถูกคลื่นสึนามิซัดเข้าใส่ชีวิตเป็นระลอก

.

ผมมิได้เปิดเผยหรือแลกเปลี่ยนกับผู้ใด

ทั้งหมดล้วนเกิดขึ้น ตั้งอยู่

และเปลี่ยนแปรไปในทะเลใจของตนเอง

.

ผมทำหนังสือ “มหา’ลัย เหมืองแร่”

(The Chemistry of Movie) ออกมาจนแล้วเสร็จ

เมื่อภาพยนตร์ออกฉาย แม้รายได้ไม่คุ้มทุน

แต่ก็นำมาสู่การก่อร่างสร้างธุรกิจใหม่

ส่วนหนังสือ “มหา’ลัย เหมืองแร่” ก็กลายเป็นตำราเรียน

ในมหาวิทยาลัย ในคณะนิเทศศาสตร์

.

ผมรู้จักพี่ๆ ที่ GTH ทุกคนจากหนังสือเล่มนั้น

รวมทั้งครูแอ๋ว อรชุมา ผู้เป็นเจ้าของหนังสือเล่มนี้

.

หลังการสัมภาษณ์วิธีการโค้ชนักแสดงหน้าใหม่ให้รับบทได้ในเวลาอันสั้น

และการทำเวิร์คช็อปนักแสดงร่วมกันเพื่อให้การแสดงออกมาสมจริง

ครูแอ๋วยังทิ้งโจทย์สำคัญไว้ให้ผมอีกหนึ่งข้อ

คือคำขอให้ช่วยทำหนังสือเบื้องหลังแห่งชีวิตและการงาน

ในฐานะแอ๊คติ้งโค้ชชั้นนำของเมืองไทยอีกหนึ่งเล่ม

.

ผมสัมภาษณ์ครูแอ๋วหลายครั้ง ถอดเทปออกมาให้อ่าน

แต่ด้วยเหตุผลและปัจจัยนานา

หนังสือเล่มที่ว่าก็ไม่เคยสำเร็จออกมาเป็นเล่ม

.

หลังจากนั้น เมื่อคลื่นลูกแล้วลูกเล่าซัดสาดมา

เราก็ได้แต่พยายามตะเกียกตะกายเอาตัวรอดให้พ้นจากการจมน้ำ

ยิ่งนานเข้าๆ เราก็ยิ่งถอยห่างจากฝั่งไป

.

ชีวิตและความสัมพันธ์ของมนุษย์เราก็เป็นเช่นนั้น

ช่วงเวลากว่าทศวรรษที่คลื่นชีวิตซัด

ให้ห่างจากบ้านหลังน้อยอันอบอุ่นของครูแอ๋ว

.

ผมเหมือนเรือลำน้อยที่ถูกคลื่นชีวิตซัดไปหลายทิศทาง

จนไม่สามารถหาทางกลับบ้านที่แท้ของตนเองได้ถูก

.

ในช่วงหนึ่ง ผมไปทำหน้าที่ดำเนินรายการทอล์คโชว์ทางโทรทัศน์

ที่ต้องจัดรายการหนักๆ กับแขกรับเชิญทุกวัน

ครั้งหนึ่งมีโอกาสพบครูแอ๋วในช่วงเวลาสั้นๆ

ครูแอ๋วได้กระซิบบอกเคล็ดวิชาว่า

“ให้รู้สึกว่า เวทีนี้เป็นของเรา เป็นพื้นที่ของเรา”

.

แม้เป็นเพียงคำสั้นๆ แต่นั่นเหมือนกุญแจสำคัญ

ของอาชีพพิธีกรหรือผู้ดำเนินรายการทางโทรทัศน์

นั่นคือเราต้องจัดการจนเชื่อมั่นว่า

พื้นที่บนเวทีแห่งนั้นเป็นของเราจริงๆ

.

เมื่อรู้สึกว่าเป็นที่ทางของเรา เราย่อมมั่นใจและผ่อนคลาย

อันเป็นปัจจัยสำคัญที่จะช่วยให้รายการดำเนินไปได้อย่างราบรื่น

.

ผมยังคงต้องฝ่าคลื่นและมรสุมอีกหลายครั้ง ทั้งทางการงานและชีวิต

และคิดว่าครูแอ๋วเอง ก็คงต้องผ่านประสบการณ์เหล่านั้นเช่นกัน

จนวันหนึ่งเมื่อกลับมาพบกัน

ครูแอ๋ว สาวสวยแห่งสังคมสยามก็ย่างเข้าสู่วัย 70 อย่างสง่างาม

ส่วนผมนั้น จากเด็กหนุ่มผู้เกรี้ยวกราด ชอบตั้งคำถาม

ก็กลายเป็นชายวัยกลางคนอายุครบสี่รอบ

.

บ้านหลังน้อยของครูแอ๋วที่เคยใช้เป็นสตูดิโอ

ติวการแสดงให้ผู้คนทั่วฟ้าเมืองไทย กำลังจะถูกยกให้บุตรหลาน

เพื่อปรับเปลี่ยนก่อสร้างให้เข้ากับการใช้งานใหม่

ม่านบาหลีที่เคยย้อยร้อยรักคล้ายม่านไทร

ก็คงเหลือไว้ให้คลี่คลายแต่ในความทรงจำของใครหลายคน

ที่เคยผ่านมาเยือนอาคารหลังนี้

.

ครูแอ๋วมอบต้นฉบับที่ปรับปรุงแล้วให้ผมเมื่อสองปีที่ผ่านมา

อันเป็นช่วงเวลาที่ผมกำลังสร้างงานเขียนชุดใหม่ในซีรีส์ ‘ปัญญา’

ผมจึงยังไม่มีสมาธิพอที่จะจัดการกับงานชิ้นนี้ได้

.

ผ่านไปอีกหนึ่งปี ครูแอ๋วนัดหมายผมให้ไปพบที่บ้านอีกครั้ง

ผมบอกกับครูแอ๋วว่า ได้อ่านต้นฉบับแล้ว

และมีสองข้อที่อยากจะบอกกับครูแอ๋วอย่างตรงไปตรงมา

.

“หนึ่งคือ อยากให้ครูแอ๋วเขียนหนังสือเล่มนี้

เหมือนเป็นหนังสือเล่มสุดท้ายของชีวิต

“สองคือ ถ้าหนังสือเล่มนี้เป็นกล้อง

ขอให้ครูแอ๋วปรับจากการถ่ายรูปคนอื่นตลอดเวลา

ให้หันกลับมาถ่ายเซลฟี่ตัวเอง”

.

ในฐานะบรรณาธิการ

ผมมักบอกกับนักเขียนที่ร่วมงานกันเสมอว่า

บรรณาธิการมิได้มีหน้าที่ทำให้นักเขียนรัก

หากแต่มีหน้าที่ทำให้คนอ่านรักงานของนักเขียน

.

บรรณาธิการจึงมีคว