ดายดวงดอกสนหล่นโรย – กิตติศักดิ์ คงคา

ดายดวงดอกสนหล่นโรย

กิตติศักดิ์ คงคา เขียน

จำนวน 264 หน้า

สำนักพิมพ์ 13357 พิมพ์ครั้งที่ 1 มีนาคม 2569

ฟรี! ที่คั่นหนังสือในเล่ม

คำนำนักเขียน

               ผมมีบาดแผลต่องานแนว “เกขม” ค่อนข้างมาก

               หากไล่เรียงกันแล้ว งานเกขมเล่มแรกของผมคือ “จวบจนสิ้นแสงแดงดาว” ผมเขียนและตีพิมพ์ช่วงประมาณปี 2020 จำนวนพิมพ์ไม่มาก แต่ขายเท่าไหร่ก็ขายไม่หมด แม้คนอ่านส่วนใหญ่ที่ซื้อไปจะชอบ แต่คนส่วนใหญ่จะไม่กล้าอ่าน เพราะมันดูเครียดไป หนังสือผ่านเข้าร่วมการประกวดหลายเวทีมาก แต่ไม่ได้รางวัลสักเวทีเดียว เรียกว่าเงินก็ไม่ได้ กล่องก็ไม่ได้ แถมหนังสือยังกองค้างเป็นภูเขาให้เจ็บใจเล่นอีก ผมเข็ดกับงานเกขมมาก และไม่กล้าจะเขียนงานเกขมมาขายแล้ว

               จนกระทั่งปี 2025 จวบจนสิ้นแสงแดงดาว ฉบับพิมพ์ครั้งแรกขายหมด หากเป็นสำนักพิมพ์อื่นคงไม่มีใครเอากลับมาตีพิมพ์ซ้ำแน่ ขนาดพิมพ์แรกยังขายตั้ง 5 ปี พิมพ์สองไม่ขายเป็น 10 ปีเลยเหรอ แต่แน่นอน ที่นี่ไม่ใช่สำนักพิมพ์อื่น แต่ที่นี่คือสำนักพิมพ์คนรั้น นอกจากพิมพ์ใหม่แล้ว ผมยังมือบอนเปลี่ยนปกให้ต้นทุนการผลิตมันสูงและชวนขาดทุนเพิ่มด้วย แต่ปะเหมาะเคราะห์ดี หนังสือเกขมดันขายดี และได้ตีพิมพ์อีกหลายครั้งในเวลาต่อมา

               ผมดีใจจนเนื้อเต้นเมื่อรู้ว่ายุคสมัยของเกขมมาถึงแล้ว (คิดเอง เออเอง) ผมมีพล็อตเกขมอยู่ประมาณหมื่นเรื่องแต่ไม่กล้าเขียน พอรู้ว่ามีนักอ่านที่น่าจะชอบเกขมอยู่ไม่น้อย ผมรีบเข็นงานเกขมเล่มต่อไปที่ผมรอคอยจะเขียนมาตลอดทันทีและ “ดายดวงดอกสนหล่นโรย” คือหนังสือเล่มนั้น เรื่องราวอันติดหนึบค้างอยู่ในใจมาแสนนาน หากเก้าอี้เอนในห้องนั่งเล่นบ้านธีระวงศ์ทำงานกับผมแบบไหน สวนขวัญแห่งความลับหลังเรือนสมัญญาวิลาศก็ทำงานกับผมแบบนั้น

               ผมโคตรรักงานเกขมเลย ให้ตายสิ ผมเป็นสุดยอดนักเขียนแห่งโศกนาฏกรรมและความประสาทแดกอยู่แล้ว หากคุณชอบงานเกขม (น่าจะชอบบ้างแหละเนอะ คุณคงไม่ได้หยิบหนังสือเล่มนี้มาเพราะคิดว่ามันหวานเจี๊ยบใช่ไหม) ผมฝากสนับสนุนผลงานเกขมของผมไปเรื่อย ๆ หน่อยนะ ผมชอบเกขมมาก อยากเขียนเกขมมาก แต่กลัวมาตลอดว่าคนจะไม่อ่าน สัญญาว่าจะตั้งใจเขียนให้ดีที่สุดเลย อย่าเพิ่งผมและเกขมของผมไปนะ อยู่กันนานอีกสักหน่อย รับรองขมปี๋… แต่ขมนี้ไม่มีคายแน่นอน!

.

กิตติศักดิ์ คงคา

. 

คำนิยม 

หลังอ่าน “ดายดวงดอกสนหล่นโรย” จบลง สิ่งแรกที่ทำคือสูดหายใจเข้าลึก ๆ ยาวๆ เพิ่งนึกออกว่าตัวเองเผลอหายใจตื้นมาเกือบตลอดการเดินทางของตัวละคร ลุ้นมาก อินมาก สนุกมาก แต่พอจบแล้วมันเป็นสภาวะที่ก้ำกึ่งระหว่างความอิ่มเอมและความใจหาย เป็นความรู้สึกที่นักอ่านตัวยงย่อมรู้ดีว่าเราเพิ่งถูกเสกคาถาด้วยตัวอักษรโดยนักเขียนที่ชื่อกิตติศักดิ์ คงคา เข้าให้(อีก)แล้ว

สำหรับเราแล้วกิตติศักดิ์เป็นนักเขียนประเภททุ่มสุดตัวทุกเล่ม ในโลกวรรณกรรมที่เขาสร้างขึ้น เขาไม่ได้เชิญชวนให้เราเข้าไปเดินเล่นในทุ่งดอกไม้ แต่เขาพาเราเข้าไปในพายุตัวอักษรที่งดงามที่สุด แล้วทิ้งให้เราเผชิญหน้ากับความเปราะบางของความเป็นมนุษย์ และในเล่มนี้ เขาก็ทำสำเร็จอีกครั้งด้วยชั้นเชิงที่อ่อนหวาน นุ่มนวล ลุ่มลึก “เอาตาย” และกรีดใจคนอ่านได้เหวอะหวะเช่นเคย 

สิ่งที่โดดเด่นและเป็นลายเซ็นที่ชัดเจนมากในงานเล่มนี้ คือความสามารถในการชุบชีวิต “ฉากทัศน์ประวัติศาสตร์” ให้กลับมามีลมหายใจ กิตติศักดิ์ไม่ได้ใช้ความเป็นอดีตเป็นเพียงวอลเปเปอร์สวย ๆ เพื่อสร้างบรรยากาศย้อนยุคแบบผิวเผิน แต่ร้อยรัดบริบททางประวัติศาสตร์เข้ากับโครงที่เป็นเหมือนกระดูกสันหลังของเรื่อง จนมันกลายเป็น “แรงกดดัน” ที่แท้จริง บีบคั้นให้ตัวละครทุกตัวละครต้องดิ้นรนในหนทางของตัวเองอย่างยากลำบาก 

ความรักระหว่างต้นสนกับซอมพอจึงไม่ใช่ความรักลอย ๆ ที่เกิดขึ้นในสุญญากาศ แต่มันคือความรักที่ต้องผลิบานท่ามกลางควันปืน ท่ามกลางเสียงไซเรน และท่ามกลางโลกที่พร้อมจะพรากทุกอย่างไปจากคนธรรมดาได้ทุกวินาที เมื่อโลกข้างนอกสั่นคลอนด้วยสงครามและความไม่แน่นอน พื้นที่ปลอดภัยของหัวใจจึงเหลือน้อยเต็มที และเพราะพื้นที่มันแคบลงนี่เอง ความโรแมนติกในเรื่องจึงยิ่งสว่างชัดและมีค่ามหาศาล ทุกคำพูด ทุกการสัมผัส และทุกการตัดสินใจในสภาวะวิกฤตจึงดูหนักแน่น ราวกับว่ามันอาจเป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเขาจะได้ทำเช่นนั้น

นี่คือความโรแมนติกที่ไม่ได้มีแต่รสหวาน(แน่นอนมันคือเกขม) มันมีกลิ่นอายของหยาดน้ำตาและเงาของความสูญเสียทอดทับอยู่ตลอดเส้นทาง ซึ่งสำหรับเรา นี่คือความงามละเมียดละไมอันเป็นทิพย์ของวรรณกรรม ที่คนเขียนและคนอ่านได้เสพในพื้นที่เดียวกันและเข้าใจกันเป็นอย่างดี

.

นทธี ศศิวิมล