“เรามิอาจทำความเข้าใจเมือง การบริหารจัดการเมืองสมัยใหม่ในประเทศไทยได้ โดยไม่ทำความเข้าใจกับโครงสร้างทางอำนาจที่เป็นอยู่หลังการปฏิวัติสยาม 2475 นั่นคือ การเมืองท้องถิ่นที่สัมพันธ์กับการบริหารปกครองส่วนท้องถิ่นอันเป็นหนึ่งในสามระดับการบริหารปกครองของประเทศ การเมืองท้องถิ่นนั้นเป็นสนามของการเลือกตั้งที่อยู่ใกล้ตัวกับประชาชน ที่โดยทฤษฎีแล้วสามารถเลือกตัวแทนของพวกเขาไปนั่งในสภาเทศบาล เพื่อทำการออกกฏหมายและบริหารเมืองของพวเขา”
เปิดความเข้าใจถึงความเป็นมาของ “เทศบาล” ในฐานะหน่วยการเมืองของประชาชนที่อยู่ท่ามกลางสมรภูมิระหว่าง “การกระจายอำนาจ” และ “การรวมศูนย์อำนาจ” ตลอดช่วงเวลาทางประวัติศาสตร์
















