เกลือศรัทธา
นวนิยายขนาดสั้นโดย อนุสรณ์ ติปยานนท์
ท้ายเล่มมี
-ประวัติศาสตร์การต้มเกลือ : เหมืองเกลือวีลิชก้าและบ่อพันขัน
-คำตาม : เหมืองเกลือ โดย กมลกา จิตตรุทธะ
.
ท่ามกลางความธรรมดาสามัญจำนวนมากเมื่อขุดลึกลงไป
เรากลับพบว่ามันแฝงเร้นด้วยสิ่งที่ทำให้เราตื่นตะลึง
“สถานที่บางแห่งก็ห่อหุ้มด้วยประวัติศาสตร์ราวกับเป็นคนคนหนึ่ง ที่บรรจุเรื่องราวและร่องรอยเอาไว้มากมาย ร่องรอยเหล่านั้นปรากฏทั้งบนผิวกายและภายในความทรงจำซึ่งส่งสะท้อนเสียงของประสบการณ์ออกมา ร่องรอยอาจสวยงามหรือน่าเกลียดอัปลักษณ์ในสายตาอันหลากหลายของใครต่อใคร แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ร่องรอยก็ช่วยให้บุคคลหรือสถานที่ยืนตระหง่านข้ามกาลเวลาจนอาจเรียกได้ว่าเป็น ‘ประวัติศาสตร์ส่วนตัว’”
-กมลกา จิตตรุทธะ
จากคำตามท้ายเล่ม : เหมืองเกลือ
.
กลิ่นของท้องทะเลปลุกเขาให้ตื่น
เขาได้กลิ่นของคลื่นทะเลที่ซัดเข้าสู่ฝั่งอย่างต่อเนื่อง
เขาได้กลิ่นไม้เก่าของเรือหาปลา
เขาได้กลิ่นของปลาสดที่ขึ้นจากเรือ
เขาได้กลิ่นของผืนทรายชายฝั่งยามต้องแสงแดด
และสุดท้ายเขาได้กลิ่นของเกลือ
-อนุสรณ์ ติปยานนท์
จากภาคผนวกท้ายเล่ม : ประวัติศาสตร์การต้มเกลือ-เหมืองเกลือวีลิชก้าและบ่อพันขัน














