“อะ… ระ… หรือว่านังนั่น อา… โทษครับพี่ ผมไม่รู้ว่านี่เด็กพี่ อย่าถือสาเลยนะครับ” จากที่ทำเป็นนักเลงโต แต่เมื่อเจอเข้ากับตัวจริงเสียงจริงของเจ้าของกิตติศัพท์อันตรายที่ยืนอยู่ตรงหน้า นายเสือหัวคะแนนใหญ่ของนักการเมืองชื่อดังก็จำเป็นต้องถอยหลบหลีกทางให้อีกฝ่ายอย่างจำนน จากที่หน้าเหี้ยมอย่างเสือในตอนแรก ก็ปรับเปลี่ยนหน้าหดลดระดับลงไปเป็นลูกหมาในทันที
“เออพี่ มาเมื่อไหร่กันครับ นั่นผมไม่ยักรู้ ยังไงรักษาตัวด้วยนะครับ พวกผมไปแล้ว โชคดีพี่” แทบก้มลงกราบงาม ๆ ก่อนลาจาก พูดจบก็หันขวับอย่างไม่คิดเหลียวหลังก่อนจะหนีหายไปในหมู่ผู้คนที่แออัดกันอยู่ในบาร์เบียร์เล็ก ๆ แห่งนี้ เล่นเอากัลป์ยกรได้แต่ตะลึงอึ้งไปด้วยไม่คิดว่าเธอจะรอดง่าย ๆ รอดด้วยใครก็ไม่รู้ ที่อยู่ ๆ ก็คว้าดึงเอาข้อมือของเธอไปจับไว้เสียเฉย ๆ อย่างนั้น
“เออ มึงจะไปไหนก็ไปไป๊ เกะกะลูกตา” สิ่งที่เห็นคือแผ่นหลังกว้างที่หญิงสาวรู้ว่าแน่นปึกไปด้วยกล้ามเนื้อแกร่ง แน่นอนว่าไม่ใช่เพียงแค่ดูด้วยสายตา หากแต่เธอได้เอาใบหน้างาม ๆ กับดั้งจมูกที่พอจะมีเข้าไปปะทะจัง ๆ กับกำแพงเนื้อของชายหนุ่มที่ตรงหน้ามาแล้วแบบไม่ติดเบรก ซึ่งผลที่ได้คือดั้งจมูกของหญิงสาวแทบหัก ซ้ำยังเจ็บร้าวระบมใบหน้าไปทั้งแถบอย่างที่สุดเท่านั้นเอง
“อา… ทำไมไปง่ายจัง” มือบางลูบแก้มตัวเองป้อย ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง เมื่ออยู่ ๆ การสนทนาที่น่าจะยืดยาวก็จบลงอย่างกะทันหัน การได้เห็นคู่กรณีเดินจากไปอย่างง่ายดายมันทำให้กัลป์ยกรอดไม่ได้ที่จะตะลึงอึ้ง ไม่คาดคิดว่าการเจรจาที่เกิดขึ้นจะกินเวลาแสนสั้นนัก และผลก็คือกลุ่มคนที่หาเรื่องเธอซึ่งมีกำลังพลมากกว่าถึงเท่าตัวกลับเดินจากไปเสียเฉย ๆ โดยไม่คิดวางมวยกับสามหนุ่มสามมุมของเธอเลยแม้แต่นิด
“อ้าว หรืออยากให้มันอยู่ก่อน เรียกให้ก็ได้นะ เฮ้ย! พวกมึงอะกลับมานี่ดิ”
หมายเหตุ สามหนุ่มสามมุม คือพระเอก (อธิราช) และลูกน้องคู่ใจอธิราชสองคน (เก่งและกล้า)














