ในรอบยี่สิบปีที่ผ่านมา เป็นช่วงที่ชนชั้นกลางกำลังตื่นตัวและตั้งคำถามเกี่ยวกับเรื่องอัตลักษณ์ไทย ความสนใจนี้ก่อให้เกิดงานศึกษาและข้อเขียนเชิงวิพากษ์วิจารณ์จำนวนมาก มีหลายคนเห็นว่า ความเป็นไทยกระแสหลัก เสื่อมลงเพราะถูกรัฐถือเป็นส่วนหนึ่งของอำนาจทางวัฒนธรรมการเมืองและผูกขาดสิ่งนี้ไว้กับรัฐราชการ อีกทั้งเป็นข้ออ้างในการคัดทิ้งมรดกทางวัฒนธรรมกลุ่มอื่นๆ ที่มีลักษณะไม่เหมือนกับของรัฐราชการ นอกจากนั้นยังมีงานเขียนจำนวนหนึ่งที่ชี้ว่ามันมีบทบาทในการทำลายตนเอง เช่น ใช้กันอย่างเลอะเทอะ เน้นแต่รูปแบบและพิธีกรรม จำกัดเสรีภาพในการประยุกต์ใช้ อีกทั้งไม่สอดคล้องกับสำนึกใหม่ในกระแสการเปลี่ยนแปลงของสังคม ซึ่งผลคือกลายเป็นการแช่แข็งวัฒนธรรมไทย
สารบัญ
—- อัตลักษณ์ไทย : จากไทยสู่ไทยๆ (ประชา สุวีรานนท์)
1.ไทยๆ : Vernacular Thai
2. ไทยๆ กับความหมายเชิงโครงสร้าง
3. ไทยๆ คือความเป็นอื่น
4. อีสาน : ไทยๆ แบบเถื่อน
5. ต่างด้าวในแดนตน
—- บริโภคความเป็นไทย (เกษียร เตชะพีระ)
บททัดย่อ
1. บทนำ บริโภคนิยมไม่ใช่เรื่องบริโภควัตถุ, โฆษณาไม่ใช่เรื่องขายสินค้า
2. ตัวบท นิยมบริโภคกับนิยมชาติ
3. บทสรุป ความเป็นไทยแบบโพสต์โมเดิร์น
4. ภาคผนวก คำไขวัฒนธรรมร่วมสมัย (เรียงลำดับตามตรรกะของข้อถกเถียง)












