หัวใจคือนักล่าผู้ว้าเหว่

ความที่ตัวละคร “ผู้ว้าเหว่” (lonely) ทั้งหลายต่างก็เป็น “นักล่า” (hunter) พวกเขาล้วนแต่แสวงหาอะไรบางอย่างที่อาจไม่มีอยู่จริงหรือแม้กระทั่งพูดถึงไม่ได้ และหมกมุ่นอยู่กับมันจนไม่เหลือพื้นที่ของความอกเห็นใจให้แก่คนอื่น ด้วยเหตุนี้เอง พวกเขาจึงต้องเดินทางอย่างโดดเดี่ยว ไม่มีใครเข้าใจ และในทางกลับกันก็ไม่สามารถเข้าใจใครได้ อย่างไรก็ดี ปฏิเสธไม่ได้ว่า นอกเหนือไปจากตัวพวกเขาเองแล้ว เงื่อนไขทางสังคมต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น การเหยียดสีผิว ความเหลื่อมล้ำทางชนชั้น ความคาดหวังของสังคมต่อบทบาททางเพศ ฯลฯ ก็เป็นปัจจัยแวดล้อมซึ่งสร้างกำแพงที่กันตัวละครเหล่านี้ออกจากกันและกัน เป็นทั้งต้นตอและผลพวงของความโดดเดี่ยวอันยากจะเยียวยา ซึ่งทำให้ความเป็นไปได้ที่พวกเขาจะ “ได้ยิน” เสียงของกันและกันลดน้อยลงไปอีก หากนี่คือสาเหตุของความเหงาของใครสักคน หนทางสำคัญในการแก้เหงาอาจไม่ได้อยู่ที่ว่าจะไล่ล่าหาคนมาเข้าใจตัวเองได้อย่างไรแต่อยู่ที่การเริ่มต้นมองเห็นความเหงาของคนเหงาคนอื่นๆ ที่อยู่รอบกาย อันอาจนำไปสู่การทำลายกำแพงที่ไม่เราก็เขาสร้างไว้ระหว่างกัน แม้อาจฟังดูโรแมนติกผิดธรรมเนียมของงาน Southern Gothic หรือ Russian Realist ไปสักหน่อย และท้ายที่สุดอาจไม่ได้ทำให้เรื่องราวของชีวิตใครจบได้สวยงามกว่าตัวละครในนวนิยายเล่มนี้ แต่อย่างน้อยการเริ่มต้นเปิดใจเพื่อเข้าใจความเจ็บปวดของผู้อื่นผ่านการอ่าน ก็อาจช่วยให้หัวใจของ “นักล่า” ทั้งหลายไม่ต้อง “ว้าเหว่” มากจนเกินไปนักก็เป็นได้