สร้อยสุคันธา มาลา คำจันทร์)

ตาหน่นฝ้าคู่นั้นหรี่ลง แล้วเล่าว่านานมาแล้ว สองสามร้อยปีก่อนสมัยฟ้าอังวะหงสาตีเมืองเชียงใหม่ โป่หน้าเกลี้ยงเป็นนายทัพไปตีเชียงแสนหลวงกวาดเอาครัวเรือนชาวเชียงแสนหลวงล่องมาทางนี้ โป่หน้าเกลี้ยงเป็นชายงามสะอาด เขากับเจ้าสร้อยสุคันธารักกัน เจ้าสร้อยได้สอนนายทัพพม่าผู้นั้นให้ดีดซึง โป่หน้าเกลี้ยงแม้เป็นแม่ทัพพม่าแต่กลับดีดซึงได้ดีวิเศษหัวโป่นายทัพผู้นั้นจะพาเจ้าสร้อยสุคันธาไปร่วมหมอนนอนอุ่นที่เมืองอังวะหงสาแต่เจ้าสร้อยมาไข้ตายเสียที่นี่

โป่หน้าเกลี้ยงเสียใจจึงฝังนางพร้อมทองหีบหนึ่ง แล้วไว้เชลยเชียงแสนหลวงเก้าครัวเรือนให้อยู่เฝ้ารักษาอ้างอำนาจนายทัพและนายเหนือชีวิต สาปแช่งไว้ว่าวันใดท่านยังไม่กลับมาวันนั้นเชลยเชียงแสนหลวงจะต้องเฝ้าทองไว้อย่าให้เป็นอันตราย