มนุษย์ที่แท้ มรรควิถีของจางจี๊อ ปกอ่อน (ส.ศิวรักษ์)

มนุษย์ที่แท้ในความหมายของข้าพเจ้านั้น ไม่จำเป็นต้องเป็นคนที่สมบูรณ์เพียบพร้อมถึงที่สุด สำหรับข้าพเจ้าแล้ว มนุษย์ที่แท้ก็คือคนธรรมดาๆ นี่เองคือคนธรรมดาๆ ที่เดินอยู่ตามถนนหนทาง คืนคนที่รู้จักทำผิดพลาด คนที่ยังมีกิเลสและความบกพร่อง พูดง่ายๆ ก็คือสามัญชนที่มีทั้งดีและชั่วอยู่ในตัวเอง การที่คนเราดีเกินไปนั้นออกจะทำให้รู้สึกอึดอัด การที่คนเรารู้จักผิดพลาดได้บ้างนั้นเป็นของดี เพราะเราจะไม่สามารถเข้าใจชีวิตได้เลย ถ้าเราปฏิเสธที่จะยอมรับความชั่วร้าย ที่แฝงอยู่ในตัวเรามาตั้งแต่ต้น ความเลวและความบกพร่องของตนเองไม่ใช่สิ่งที่จะต้องปฏิเสธและขับไล่ไสส่งมันไป หากจะต้องเฝ้าดูและเรียนรู้จากมันด้วยดวงใจที่ตระหนักจนสามารถยอมรับและรู้เท่าทันมันได้ในที่สุด ความหมายของมนุษย์ที่แท้ก็อยู่ตรงนี้เอง….

พจนา จันทรสันติ

สารบาญ

คำนำสำนักพิมพ์

คำแถลงของสำนักพิมพ์ ในการพิมพ์ครั้งที่หก

คำปรารภของผู้แปล

คำนำ

บันทึกถึงผู้อ่าน

บทนำ

– ต้นไม้ที่ไร้ประโยชน์

– คนขายหมวกกับพระราชาที่สามารถ

– ลมหายใจแห่งธรรมชาติ

– มหาวิชา

– สาระสำคัญ

– เช้าสามเย็นสี่

– เฉือนงัว

– ไก่ฟ้ากับคนขาเดียว

– ถีอบวชที่หัวใจ

– เพื่อนสามคน

– ศพเล่าจื๊อ

– ขงจื๊อกับคนบ้า

– มนุษย์ที่แท้

– แปรรูป

– คนเกิดในเต๋า

– สองราชและอรูป

– เจาะตู้นิรภัย

– ปล่อยสิ่งต่างๆ ไว้ตามสภาพ

– คนที่สมควรเป็นกษัตริย์

– เต๋านั้นลุ่มลึกเพียงใด

– ไข่มุกหาย

– จุดเริ่มต้นอยู่ในจุดจบ

– ประวัติศาสตร์ไม่จารึกชีวิตที่สุขสมบูรณ์

– คนน่าเกลียด

– ศัตรูทั้งห้า

– กรรมอกรรม

– หวั่นอ๋องกับช่างทำล้อ

– อุทกภัยในฤดูใบไม้ร่วง

ฯลฯ