พันธุ์ไร้ราก

ข้าพเจ้าไม่เคยคิดมาก่อนว่า จะมีนวนิยายแห่งชนบทเกิดขึ้นในลักษณะเช่นนี้เป็นความดีใจหรือเสียใจกันแน่หนอ ที่หยิบความเป็นดินแดนชนบทมาจัดวางเสียใหม่ บนพื้นที่ของตัวละครที่แสดงออกมาผ่านสถานการณ์ใหม่ๆ ต่างที่มาที่ไปมาอยู่ร่วมกัน ไม่ใช่วิถีชนบทที่ยิงนกตกปลา หาของป่า ทำนาทำไร่ ดูแลฝูงสัตว์ ล่าสัตว์ ค่ำมาก็ดื่มเหล้าป่า ร้องรำทำเพลงด้วยบทเพลงพื้นบ้าน แต่เป็นวิถีชีวิตชนบทสมัยใหม่ปะติดปะต่อสัมพันธ์กันด้วย ข้อแลกเปลี่ยน ข้อต่อรอง เล็งผลประโยชน์ มีราคาค่าจ้าง ควบคุมท่วงทำนองชีวิตให้ต่างคนต่างอยู่กันไปได้ ขณะเดียวกัน ข้าพเจ้าเห็นว่า ต่างคนต่างก็พยายามดิ้นรนหาทางไปต่อติดกับโลกข้างนอกในทางใดทางหนึ่งให้ได้เช่นกัน