นกก้อนหิน (นวนิยาย) สภาพ 70%)

 ความเพลินใจในการนั่งเขียนนวนิยายเรื่องนี้เป็นความเพลินใจเดียวกับวันที่เดินเล่นริมทะเลสาบไบคัลแล้วเห็นนกเป็ดน้ำฝูงสุดท้ายอำลาไซบีเรียมุ่งหน้าสู่ดินแดนใต้ เป็นความงามแฝงความเหงามิจำเป็นต้องพูดถึงความหนาวที่ท้นหัวใจขึ้นมา

เหตุการณ์ในเรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งตัวละครมิได้มีอยู่จริงหากนามของตัวละครไปพ้องพานผู้ใดขอได้รับคำขอโทษจากผู้เขียน

“บางตอนในเล่ม” ชายหนุ่มไม่ชอบเสียงนาฬิกาปลุก แต่เมื่อสี่ปีที่แล้วมันเคยช่วยชีวิตเขา คอยขับไล่ปีศาจที่กรีดก้องในฝันร้าย ปลุกเขาขึ้นมา เหงื่อพร่างใบหน้า

หากหลังจากที่เคี่ยวกรำฝึก ทุกวันนี้อังโตนไม่ต้องใช้มัน เขากำหนดนาทีให้ตัวเองตื่นได้เป็นกิจนิสัย

เขาเข้าครัว อุ่นข้าวที่ต้มได้ตั้งแต่เมื่อคืน คั่วปลาเล็กปลาน้อยกับนึ่งผัก อาหารง่ายๆ เสร็จในเวลาไม่นาน อากาศเชียงใหม่ปลายตุลาคมเจือลมหนาวเมื่อเปิดประตู สายลมก็กรูเกรียวปะทะเสียงกระดึงลมหน้าบ้านกราวกรุ๋งกริ๋ง คำรนของฝนสั่งฟ้าแว่วจากที่ไกล อังโตนเงยมอง รู้สึกชื้นๆ เย็นๆ บนใบหน้า ไม่ใช่น้ำค้าง เป็นละอองฝน ฯลฯ