ตรงเส้นขอบฟ้าแตะมือกับแม่

ในคืนลมพัดแรงจนกิ่งไม้มาทักทายหลังคาบ้านพักผมอ่านงานเขียนของจิตร ภูมิศักดิ์เรื่องสำนวนในวรรณคดีของภาษาตระกูล ไท – ลาว พบคำว่า ‘ฟ้าต่อตั้ง’ ในโองการแช่งน้ำพระพัทธ์ ซึ่งมีความหมายว่า บริเวณที่ฟ้ากับดินจรดกัน ใช่เลย ความระลึกถึงแม่จะเดินทางไปทางนั้น คือบริเวณที่ฟ้ากับดินจรดกัน ในจุดที่ผมมองเห็นเส้นขอบฟ้า เช่นนี้ผมจึงตั้งชื่อหนังสือเล่มนี้ว่า

‘ตรงเส้นขอบฟ้า แตะมือกับแม่’

เมื่อมาถึงบรรทัดสุดท้ายของหนังสือ แม้ว่าเรื่องราวจะสะเด็ดน้ำแล้ว แต่ความระลึกถึงแม่ยังคงเดินทางต่อไป ปัญหาว่าความระลึกถึงนี้ จะเดินทางไปไหนและไปถึงไหน

หนังสือเล่มนี้ บรรจุความรักของแม่ไว้ 41 บท แม้ตรงนี้ไม่มีแม่แล้วแต่ตรงโน้นความรักของแม่ยังสดใสเสมอ ‘ตรงเส้นขอบฟ้าแตะมือกับแม่’ ผมกำลังวาดภาพความทรงจำสีจางๆของตัวเองให้แจ่มชัดขึ้น เรื่องราวที่ถ่ายทอดไม่ใช่สนทนากับคนอื่น แต่คือการสนทนากับตัวเอง

อารัมภบท

เริ่มต้นหนทางแตะมือกับแม่

ไปอยู่ทางนั้น ใครรบลูกมั้งหม้าย

ขนาดของความฝัน

ทุน 80 บาท

ไม้เรียว

ฟืนเปียก

รอยแผลเป็น

ว่าวติดลมบน

แม่อยากให้เป็นครู

ทนได้ – ทนเป็น

ภาพที่มากความหมาย

ภาพเดี่ยวอย่างเป็นทางการ

ภาพที่แม่ภูมิใจที่สุด

โต๊ะทำงานของแม่

ภาคผนวก

แรงบันดาลใจ

ดั่งต้นไม้ที่ถูกถอนรากถอนโคน

วงเวียนดินสอ

ลายมือแม่

รายงานตัว

วันแม่

คิดถึงแม่

จำพรากจากแม่

ยาใจของแม่

ตรงเส้นขอบฟ้าแตะมือกับแม่

ผู้แต่ง : ศรายุทธ เจียรมาศ

ผู้แปล : –

พิมพ์ครั้งที่ : 1 พฤษภาคม 2564

สำนักพิมพ์ : แม่เมย

ขนาด ( ยxกxส ) : 18*11*2

น้ำหนัก ( kg ) : 0.22

ISBN : 978616479029

จำนวนหน้า 285 หน้า

ราคา 300 บาท