กาต้มน้ำไฟฟ้าวางอยู่บนโต๊ะหวาย ซอง ถุง กล่อง และกระป๋องบรรจุใบชาวงเรียงในมุมหนึ่ง ดาร์จีลิ่งจากอินเดีย เอิร์ลเกรย์จัสมิน ไฮบิสคัส แอปเปิล ชาภูเขาไร้นามสกุลจากเนปาลและประเทศจีน
ผมจดจำที่มาของใบชาในทุกภาชนะบรรจุ จำรอยยิ้มยามได้รับ จำกลิ่นหอมนุ่มยามใบชาสัมผัสน้ำเดือด จำรสละมุน และจดจำความสุขของตัวเอง
คุณภาพของใบชาเท่าที่ผมมีไม่อาจเทียบได้กับชาหมายเลขใดของโลกสากล น้ำจากลำธารภูเขา ใสบริสุทธิ์กว่าน้ำกรองของโรงงานในเมืองหลวง กาต้มน้ำไฟฟ้าถือเป็นรสนิยมขยะหากสามารถเลือกที่จะต้มด้วยเตาฟืนไม้สีเสียด พอร์ซเลนจากยุโรปสามารถรักษาความร้อนลวกคอได้นานกว่าถ้วยชาที่ผมใช้อยู่
ผมคงมีความสุขอย่างยิ่งในบรรยากาศเช่นนั้น แต่ในเวลานี้ การได้ต้มใบชาที่ดีที่สุดเท่าที่มีอยู่ ก็เป็นความสุขยิ่งแล้วเช่นกัน
ในบางขณะที่ดื่มน้ำชา ผมดื่มดวงอาทิตย์
รวมเรื่องสั้น ฉันดื่มดวงอาทิตย์ ไม่ผิดกับบรรดาใบชาที่ผมมีอยู่มาจากหลายสารทิศ ต่างกาลเวลา ต่างมุมความคิด เรื่องสั้นชุดนี้พิมพ์ครั้งแรกเมื่อ ๒ ปี ๖ เดือนที่แล้ว การได้เห็นมันกลับมาอีกครั้ง เป็นความยินดีอย่างยิ่งของผู้เขียน
ทว่าในช่วงเวลาจากวันนั้นมา ผมมีความสามารถเขียนเรื่องสั้นแค่เรื่องเดียวเท่านั้น จึงตัดสินใจนำมาผนวกไว้ในการพิมพ์ครั้งนี้ด้วย
คำนำผู้เขียน (เมื่อพิมพ์ครั้งที่ ๒)
– พราย
– นิทานรอบดวงไฟ
– คืนนี้… ยายร้องให้มา
– เพรียกหา
– พรานทะเล
– ฝันสีเทา
– แม้ว่าต้องไกลกันนิรันดร
– ฉันดื่มดวงอาทิตย์
– ทัณฑ์
– แค(ร์)
– บันทึก












