จีนยุคบุราณรัฐ (ปกอ่อน)

จีนยุคบุราณรัฐ เป็นงานศึกษาพัฒนาการของรัฐจีนในยุคโบราณโดยมีขอบเขตของเวลาที่ศึกษาอยู่สองระดับ ระดับแรกเป็นพัฒนาการในห้วงดึกดำบรรพ์ผ่านหลักฐานทางโบราณคดีที่มีการค้นพบ

ระดับที่สองเป็นพัฒนาการที่เห็ได้จากบันทึกต่างๆ ที่อธิบายถึงที่มาของชนชาติจีน (ฮั่น) จนถึงเมื่อแรกที่จึงได้ก่อรูปรัฐขึ้นมาอย่างช้าๆ การศึกษาในสองระดับนี้ได้ฉายให้เห็นภาพพัฒนาการของชนชาติจีนควบคู่กันไปด้วย

ดังนั้นการก่อรูปรัฐของจีนก็ดี หรือพัฒนาการของชนชาติจึนก็ดีในที่สุดก็ได้นำพาจีนไปสู่การสร้างตนเป็นจักรวรรดิขึ้นมาเมื่อกว่าสองพันปีก่อน การเป็นจักรวรรดิของจีนมิได้เกิดขึ้นโดยไร้หลักคิดทางการเมืองมารองรับ และความจริงก็คือว่าหลักคิดเหล่านั้นมีความลึกซึ้งอย่างยิ่ง และหลายแง่มุม

ก็แตกต่างไปจากหลักคิดเดียวกันนี้ของตะวันตกอย่างไรก็ตาม การสร้างจีนเป็นจักรวรรดิถือเป็นความคิดที่มั่นคงที่ผู้นำจีนแทบทุกยุคสมัยยึดถือปฏิบัติ ไม่เว้นแม้ในทุกวันนี้ จากเหตุนี้ ความเข้าใจจักรวรรดิจีนจะมิอาจสมบูรณ์ได้เลย หากไม่เข้าใจรัฐจีนตั้งแต่ยุคบรรพกาลจนถึงยุคต้นประวัติศาสตร์ ซึ่งก็คือ จีนบุคบุราณรัฐ

…..

การศึกษาพัฒนาการรัฐจีนในสองยุคแรกจึงมีความน่าสนใจและความสำคัญไม่น้อย ด้วยจะทำให้เราเข้าใจได้ว่า กว่าที่รัฐจีนจะเกิดและเติบโตมาได้นั้น ประกอบไปด้วยปัจจัยใดบ้าง แต่ละปัจจัยมีความสำคัญ ความยุ่งยาก ความสลับซับซ้อน ความลึกซึ้ง และความเปลี่ยนแปลงอย่างไรบ้าง ความสำคัญของสองยุคแรกนี้จึงอยู่ตรงที่ว่าหากไม่เข้าใจสองยุคนี้แล้ว ก็ยากที่จะเข้าใจอีกสองยุคที่เหลือ และไม่แน่นักว่า บางทีอาจทำให้ไม่เข้าใจจึนในปัจจุบันไปด้วยก็ได้ ในที่นี้จะได้ศึกษาพัฒนาการของรัฐจีนในสองยุคแรกนี้ซึ่งจัดเป็นยุคโบราณ โดยที่เมื่อพ้นไปจากสองยุคนี้ไปแล้วรัฐจีนก็ได้เข้าสู่การเป็นรัฐจักรวรรดิในเวลาต่อมา

สารบัญ

คำปรารภ

กิตติกรรมประกาศ

บทที่ 1 อารัมภกถา

– ความนำ

– หลักคิด

– บันทึกและปกรณ์ในฐานะวรรณกรรม

– ห้วงยามก่อนตำนานอารยะ

– ท้ายบท

บทที่ 2 ชาติเมื่อยามรุ่งอรุณ

– ความนำ

– ในโลกที่เหนือจริง

– ในโลกที่สมจริง

– ท้ายบท

บทที่ 3 รัฐเมื่อยามแรกผลิ

– ความนำ

– บางเรื่องเกี่ยวกับหลักฐาน

– เซี่ยกับรัฐวิจิกิจฉา

– ซางกับหน่ออ่อนของรัฐ

– โจวกับรัฐที่ผลิบาน

– ท้ายบท

บทที่ 4 วันคืนก่อนจักรวรรดิ

– ความนำ

– โจวตะวันออกกับยุคอักษายนะ

– วสันตสารทกับรัฐสามัคคีเภท

– รัฐศึกษารัฐก่อนจักรวรรดิ

– ท้ายบท

บทที่ 5 ร้อยสำนักเปล่งภูมิ

– ความนำ

– ขงจื่อกับสำนักหญู

– สำนักเต้ากับเหลาจื่อ

– สำนักม่อกับม่อจื่อ

– สำนักหมิงกับวาทนิยม

– สำนักหญูหลังขงจื่อ: เมิ่งจื่อกับสิวนจื่อ

– สำนักเต้าหลังเหล่าจื่อ: จวงจื่อ

– สำนักนิตินิยมกับหานเฟยจื่อ

– ท้ายบท

บทที่ 6 ปัจฉิมกถา

– ความนำ

– ชาติและชาติพันธุ์จีน

– รัฐปฐมกาลกับองค์ประกอบ

– สู่รัฐจักรวรรดิ

– ท้ายบท

บรรณานุกรม

ดัชนี

ภาคผนวก: เกร็ดในจีนยุคบุราณรัฐ