จวบจันทร์แจ่มฟ้านภาผ่อง (ปกอ่อน)

ผู้เขียนไม่ประสงค์จะปิดบังจุดยืนของตัวเองไว้ภายใต้คำกล่าวอันไม่เป็นความจริงที่ว่าด้วยความเป็นภววิสัยในงานวิชาการ กระนั้นก็ตาม ไม่ได้หมายความว่าข้อมูลเชิงประจักษ์และข้อเท็จจริงที่ตรวจสอบได้จะไม่มีบทบาทสำคัญ ตรงกันข้าม สิ่งเหล่านั้นมีความหมายอย่างยิ่ง โดยเฉพาะสำหรับงานวิชาการที่ว่าด้วยฝ่่ายที่ตกเป็นรองทางอำนาจ ..มีแต่การเสนอขอถกเถียงเพื่อวิพากวิจารณ์ ปะทะโต้แย้ง และท้าทายเท่านั้นที่กิจกรรมเชิงความคิดอย่างงานวิชาการจะดำเนินไปได้ หาใช่ความเชื่องเชื่อและศิโรราบ หมอบราบ กราบกานและคลานเข่า

– ธนาวิ โชติประดิษฐ

รัฐประหาร 2549 แตกต่างจากรัฐประหารทุกครั้งก่อนหน้านั้น..ความขัดแย้งครั้งนี้ไม่จำกัดพื้นที่แต่เพียงการเมืองของชนชั้นนำในรัฐสภาเท่านั้น แต่ยังขยายออกมาถึงการเมืองบนท้องถนนและลามไปสู่ทุกวงการไม่เว้นแม้แต่ในแวดวงศิลปะ ที่ซึ่งความยัดแย้งค่อยๆปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน แม้ว่า “ศิลปะเฉลิมพระเกียรติ” จะเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมกระแสหลักในสังคมไทย ทั้งยังแสดงออกได้อย่างเต็มที่จนล้นเกิน แต่การตั้งคำถามไปจนถึงการท้าทายความคิดเดิมก็เป็นไปอย่างแหลมคมยิ่งแม้ไม่อาจพูดได้อย่างตรงไปตรงมาก็ตาม

– สำนักพิมพ์ฟ้าเดียวกัน

คำนำสำนักพิมพ์

คำนำผู้เขียน

ภาค 1

บทที่ 1 แผ่นดินไทยใต้ร่มพระบารมี : อนุสาวรีย์อันเนื่องมาแต่การต่อสู้กับคอมมิวนิสต์ในภาคเหนือตอนบนกับปฏิบัติการสร้างความทรงจำของรัฐไทย

บทที่ 2 จิตรกรรมเฉลิมพระเกียรติ : กฤษฎาภินิหารอันบดบังมิได้

บทที่ 3 9 Land Art : นิเวศน์ศิลป์บนแผ่นดินของกษัตริย์ภูมิพล

ภาค 2

บทที่ 4 เกินแกง

บทที่ 5 Rupture รอยแตกข้างหลังภาพ

บทที่ 6 I’ll never smile again : แผ่นดินที่มีระนาบสายตาเดียวกันบางคนอยู่สูงกว่าความจริงเสมอ

บทที่ 7 ในกรงขังความเงียบ

บทที่ 8 อมพระมาพูดก็ต้องเชื่อ

ภาค 3

บทที่ 9 ปริเทวนาการ : นาฏกรรมของภาพในภาวะเปลี่ยนผ่านรัชสมัย

ประวัติผู้เขียน

ประวัติการตีพิมพ์

บรรณานุกรม

ดรรชนี