หนังสือเล่มนี้มีข้อเสนอว่าสาเหตุที่ไทยรอดพ้นจากการลงโทษโดยอังกฤษนั้นหาได้
เกิดจากการทูตแบบไผ่ลู่ลม บทบาทของเสรีไทย หรือความช่วยเหลือของสหรัฐ
อเมริกาแต่อย่างใด หากแต่เกิดจากปาฏิหารย์และความบังเอิญ โดยหนังสือเล่มนี้
ได้อาศัย “วิธีคิดอันสวนทางจากข้อเท็จจริงอย่างจำกัด” (restrained counter-
factualism) เพื่อพิจารณาว่ามีทางเลือกใดที่ผู้กำหนดนโยบายไทยได้คิดเอาไว้
แต่ไม่ได้เกิดขึ้นจริงบ้าง หนังสือเล่มนี้พบว่าการประกาศสันติภาพในวันที่ 16
สิงหาดม พ.ศ. 2488 เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของปัญหาเท่านั้น และไม่ใช่จุดที่ช่วย
ให้ไทยรอดพ้นแต่อย่างใด เพราะผู้กำหนดนโยบายไทยมีความประสงค์ที่จะลงนาม
ในสัญญาที่ลงโหษไทย ราวกับชาติที่แพ้สงครามถึงสามครั้งสามหน แต่กลับมี
เหตุบังเอิญทำให้ไทยไม่ได้ลงนามในสัญญาที่ว่าถึงสามครั้งเช่นเดียวกัน














