จิตรกรพลัดถิ่นกับหมู่มวลปักษา O VALE DA PAIXAO

บางครั้งสิ่งที่ยืนยันการดำรงอยู่ของบางคนในความทรงจำของอีกคน อาจเป็นภาพวาด กระบอกปืน ผ้าห่มผืนเก่า และเรื่องเล่าจากคนอื่นๆ เหมือนกับที่ “ฉัน” เก็บเกี่ยวภาพจำของพ่อ – หรืออา – ผ่านสายตาของปู่ ลุง แม่ และคนงานในไร่ “ฉัน”มีภาพจำมากมายจนการอยู่ใต้ชายคาเดียวกันกับเขากลายเป็นสิ่งไม่จำเป็น “ฉัน”เก็บทุกอย่างเกี่ยวกับเขาไว้ในความจริงที่ได้ยินและจินตนาการที่ได้นึก เขาคือผู้ชายที่ออกจากบ้านแล้วเร่ร่อนไปตามเมืองน้อยใหญ่เกือบทั่วโลก เขาคือคนที่กลับมาในคืนฝนตก และเป็นเจ้าของจดหมายกับอัลบัมภาพนกที่ส่งมาให้แม่…

จิตรกรพลัดถิ่นและหมู่มวลปักษา (1998) ชีวิตที่โบยบินของลูกชายคนเล็กแห่งตระกูลดีอาชในสายตาของลูก – หรือหลานสาว – กำจายกลิ่นอายแห่งแรงปรารถนาเพื่อให้ได้มาซึ่งความเสรี สยายปีกอันเปราะบางของคนไม่อาจทานทนกับแรงกดทับ และเป็นภาพวาดของกิเลสตัณหาที่ไม่เคยกรุณาชะตาชีวิตของมนุษย์

นวนิยายอันอุดมด้วยเชิงชั้นของลิเดีย จอร์จ นักประพันธ์ร่วมสมัยคนสำคัญของโปรตุเกส