ชาติ กอบจิตติ : โลกอันซ้อนกันอยู่

หนังสือเล่มนี้ว่าด้วย : ทรรศนะ / วิธีคิด / การใช้ชีวิต / ประสบการณ์ / ชะตากรรม

ของผู้เขียน

นานาความคิดเห็นใน เฟซบุ๊ค : โลกอันซ้อนกันอยู่

Yupawadee Seedee ประสบการณ์มันน้อย มันไม่มีโอกาสได้รู้เลยว่า ประสบการณ์ครั้งนี้มีค่าสูงมากๆ สูงเท่าชีวิต

Nakhajohn Chandharawongsa พี่ทำนาเพื่อจะเขียนหนังสือ หรือว่าทำนาเพื่อจะกินข้าวครับ

Lawan Sangkhaphanthananon พี่เขียนเก่งจริงๆ เล่าเรื่องหมาสรุปท้ายด้วยคน ชอบค่ะแบบนี้เขียนบ่อยๆ นะค่ะ

Atitaya Mungkorn อ่านเสร็จแล้วหัวเราะลั่นแบบแมว (ชื่อ สมชาย) คนผ่านโลกมามากพอควรเล่าเรื่องอะไร มักได้ทั้งสาระบันเทิงครบถ้วน แถมคติธรรม มุมมองที่แล้วแต่สติปัญญาของแต่ละคน คารวะค่ะ

Napaporn Kritmaitree โชคดีของน้าที่ผลทดลองประสบผลสำเร็จ “อารมณ์กาแฟ-คั่วแบบผสม” จึงกลมกล่อมมีรสชาติ ตอนน้าเอ่ยถึงส้มตำ คิดไปไกลคิดไปก่อนว่าน้าให้กินคู่กัน 555 ที่แท้ก็ปูเรื่องเพื่อคุยเฟื่องเรื่องการเขียนหนังสือที่ต่างรสต่างกลิ่น ทั้งที่ใช้วัตถุดิบเดียวกัน

Atikom Ko เราคงเลี่ยง E-book กันไม่พ้นคับ แต่คุณชาติก็อย่าทิ้งหนังสือเล่มนะครับ แพงนิดนุงก็สู้คับ เหมือนตอนนี้ก็มีคนกลุ่มหนึ่งที่ชอบฟังเพลง เค้าไปหาซื้อแผ่นไวนิสมาเปิดฟัง นัยว่าบุคคลิกของเสียงมันไม่เหมือนกัน

ฯลฯ…….ฯลฯ……ฯลฯ

Chart Korbjitti ขอบคุณพวกเราทุกคน ผมไม่ได้จิตตกนะครับ เพียงแต่กำลังคิดในรายละเอียดของการแก้ปัญหาที่เผชิญอยู่เท่านั้นเอง และเชื่อว่าเรา (ผมและผู้ร่วมงาน) จะผ่านมันไปได้ด้วยดี คิดอย่างนี้ และเชื่อเช่นนี้จริงๆ

ขอยืนยันว่า นี่ไม่ใช่หนังสือรวมเล่มบทความ ที่รวบรวมว่า ไปกินอะไรมา ไปเที่ยวที่ไหนมา ด่าพ่อล่อแม่ใคร อกหักรักคุดมาเพ้อเจ้อ แล้วรวมขยะไว้ในเล่ม

….

แต่หนังสือเล่มนี้คือนวนิยายเล่มหนึ่งที่มี “เหตุการณ์” เป็นตัวละคร มีพล็อต มีการพัฒนาพล็อตจนถึงจุดจบของเรื่อง มีอารมณ์ มีความขัดแย้ง มีซับพล็อต มีเวลา ตามองค์ประกอบของนวนิยายที่ควรมี แต่ยังไม่รู้ว่าจะเรียกว่านวนิยายได้ไหมเพราะไม่มีตัวละครที่เป็นคน ขณะนี้ยังนิยามหนังสือเล่มนี้ไม่ได้ว่าจะเรียกอย่างไรดี ผู้เขียนขอเรียกงานชิ้นนี้ว่า “งานทดลองการใช้พื้นที่” ไปพลางๆก่อน

….

แต่ที่แน่ๆคือ หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือเล่มแรกของโลก ที่ใช้ผู้เขียน ถึง 500 กว่าคน (รายงานตามความเป็นจริง) ซึ่งยังไม่เคยมีหนังสือใดๆในโลกนี้เคยทำ

….

ขอความกรุณาช่วย(แชร์)บอกต่อกันด้วย เพื่อความเข้าใจโดยทั่วกัน เกรงว่าคนที่เขารักผมจะสงสารผม ว่า หมดปัญญาหากินแล้ว ต้องเอาเรื่อง(ที่”เล่น”)ใน เฟซบุ๊คมารวมเล่มขายกิน /ขอบคุณครับ