เฉยนานๆจะชา
หนังสือเล่มล่าสุดของวรพจน์ พันธุ์พงศ์ ตอบแสงตะวัน
รวมความเรียงที่เดินทางมาตั้งแต่ 15 ปีก่อน จนถึงปี 2020 เนื้อหาจากตอนนั้นกับความคิดที่เรียงขึ้นใหม่ ตอบโต้ใหม่กับตัวเองและโลก
ด้วยความจริงใจ ผมคิดว่าผมได้พูดเรื่องที่เชยมามากเกินไปแล้ว และคนรักในอักษรศาสตร์ก็ไม่ควรจะเชย
ตอนแรกวรพจน์ตั้งใจจะเขียนหนังสือเล่มนี้คล้ายการตอบคุยกับลูกสาว แต่ ณ ขณะลงมือทำงาน เรื่องเล่าก็เปลี่ยนแปลงและหลากหลาย
คุยกันเรื่องเงิน ความรัก คุณค่า ชีวิตกับการงาน ความล้มเหลว มิตรภาพ การรัฐประหาร ความกล้าหาญ และชีวิตของผู้คนในเมืองไทยพ.ศ.นี้
การปฏิเสธความรู้ทางการเมืองถือเป็นโศกนาฏกรรม เป็นหายนะทางภูมิปัญญาบอดใบ้ทางการเมืองเท่ากับบอดใบ้ทางตรรกะ บอดใบ้ทางวิธีคิด และสามัญสำนึกจะค่อยถูกทำลายผุกร่อน
ตอบตัวเองก่อน
ตอบแสงตะวัน
อักษรศาสตร์ที่รัก
เรือนแพ
รอยแค้น
เสื้อบราซิลในตู้
coffee break
เฉยนานๆจะชา
นักเล่าเรื่อง
อยู่เป็น
หวานอำลา
รู้มั้ยว่ากูลูกใคร
ติดเฟซบุ๊ก
สมมติเอานะว่าฝันเป็นจริง
หูและขา
No More
เดิน/เรียน
เทศกาลบทกวี
แม่ และแผ่นดินแม่
100 ปี ชาตกาล ไพบูลย์ บุตรขัน
Yellow Society
อำนาจ
บนถนน
วาระแห่งชีพ
คนโคราชพูดกับคนโคราช ด้วยรัก
บ้า–น
ยอม–รับ
มีดบิน
ฤดูร้อนใจ
ศิลปินสมรส
คิดถึง ไม้หนึ่ง ก.กุนที “ขอบใจมากที่พากูออกไปจากคอกรั้ว”
2010-2020
ความล้มเหลวของ เรืองรอง รุ่งรัศมี
ชั่วคราวหรือยาวนาน
คุณค่า ความหมาย ความสำคัญ
ให้มันจบที่รุ่นเรา
ถนนข้าวสาร
หรือว่ามันเป็นความตั้งใจ
วันตาย














