“ข้าพเจ้าขโมยเรื่องสั้นเก้าเรื่องของท่านมาแปล ทุกเรื่องที่กล่าวถึงนี้ แทบจะพูดได้ว่าใช้ฉากที่เมืองไทยได้ทั้งหมด คือ อ่านคลับคล้ายคลับคลาว่าจะเกิดขึ้นที่ไหนสักแห่งในเมืองไทย ตัวละครที่เป็นชาวบ้านของท่านก็คล้ายๆ ชาวบ้านไทย เพียงแต่อาจจะฝันเฟื่องมากกว่าสักหน่อย แต่ยากไร้พอๆ กัน รักสนุกพอๆ กัน ลามกอนาจารพอๆ กัน ที่เป็นนักการเมืองก็กระแดะพอๆ กัน จัดเจนกับศิลปะของนักลวงโลกพอๆ กัน” นั้นเป็นส่วนหนึ่งของคำนำ ‘จดหมายเปิดผนึก’ ของผู้แปล ซึ่งแทนตัวเองว่า “จากหมาน้อยธรรมดา ถึงมหาเทพกาเบรียล การ์เซีย มาเกซ”
สารบัญ
– นาโบ : คนดำ ผู้ทำให้เหล่าเทวดาต้องรอกันเสียเงก
– รำพึงรำพันของอิชาเบล ขณะเธอเหม่อมองดูสายฝนที่กำลังตกในมาคอนโด
– บ่ายวันอังคาร ในระหว่างที่ชาวบ้านร้านช่องเขาพักงีบกลางวันกันอยู่นั้น
– ชายผู้ชราภาพอย่างยิ่งผู้หนึ่งกับปีกอันมหึมาคู่หนึ่งของเขา (เรื่องสำหรับเด็ก)
– ทะเลแห่งกาลเวลาที่ล่วงลับดับสูญ
– คนจมน้ำตายที่รูปหล่อที่สุดในโลก (เรื่องสำหรับเด็ก)
– สำคัญมั่นคงคือความตาย
– การเดินทางเที่ยวสุดท้ายของเรือปิศาจ
– บลาคามานคนดีเลิศประเสริฐศรี ผู้เร่ขายอิทธิปาฏิหาริย์ร้อนๆ จ้า












