สำนักพิมพ์ธรรมดาขออนุญาตพิมพ์ “คติชีวิต” โดยแยกออกเป็น ๔ เล่มเล็ก และรวมกันเป็นเล่มใหญ่อีกเล่มหนึ่ง ข้าพเจ้าอนุญาตด้วยความยินดีและเห็นว่าเป็นความคิดที่ดี น่าอนุโมทนา
คติชีวิตเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับชีวิต เหมือนหางเสือเรือ หรือพวงมาลัยรถ หมุนไปทางใด เรือหรือรถย่อมหันไปทางนั้น คนเรามีคติชีวิตหรือปรัชญาชีวิตอย่างไร ชีวิตของเขาย่อมดำเนินไปทางนั้น คนดี มีคติดี คนชั่ว มีคติชั่ว สมดังพระพุทธพจน์ที่ว่า
“เมื่อคนดีให้สิ่งที่ให้ได้ยาก ทำสิ่งที่ทำได้ยากอยู่ คนไม่ดีทำตามไม่ได้ เพราะธรรมของคนดีทำตามได้ยากเพราะฉะนั้น คนดีกับคนไม่ดีจึงมีคติต่างกัน คนไม่ดีไปทางเสื่อม คนดีไปทางเจริญ”
มีพระพุทธภาษิตอีกแห่งหนึ่งว่า
“อตฺตา หิ อตฺตโน นาโถ อตฺตา หิ อตฺตโน คติ”
แปลว่า “ตนเป็นที่พึ่งของคน ตนเป็นคติของตน” (๒๕/๖๖)
คำว่า “ตนเป็นคติของตน” นั้น ขยายความว่า “ทางใคร ทางคนนั้น” มนุษย์เราสร้างทางของตนเอง จึงมีคติเป็นของตนเอง คนดีไปสุคติ คนชั่วไปทุคติ ต่างก็สร้างเอาเองทั้งนั้น พ่อแม่ ญาติพี่น้อง สามีภรรยา ลูกหลาน เมื่อดำเนินชีวิตต่างกัน มีคติชีวิตต่างกัน ก็แยกทางกันแล้วตั้งแต่มีชีวิตอยู่ ไม่ต้องกล่าวถึงคติสัมปรายภพ












